CORAZÓN DE CHOCOLATE, ROTEIRO EN COMPOSTELA

Despois de estar lendo Corazón de chocolate, un misterio para Tintimán en Compostela, de Jauréguizar durante o último trimestre nas clases de reforzo, por fin o xoves 11 de xuño fumos a Compostela a percorrer os lugares nos que se move Uxío Lobo, o noso protagonista, tratando de resolver un extraño caso en torno a catedral de Santiago. Escollemos esta lectura porque parte do alumnado de refozo, a pesares de vivir en pleno camiño de Santiago, non coñecía a Catedral de Santiago nin a Compostela monumental. O libro, ademais de describirnos lugares emblemáticos de Santiago, aporta moitos datos sobre a historia de Galicia, centrándose principalmente na construción da catedral.

No noso roteiro engadimos algún lugar a maiores, para poder coñecer mellor a zona vella compostelá. Axudados por unha pequena unidade didáctica comezamos na rúa de Xoán XXIII, onde se atoparía o instituto "Charles Lemaur" no edificio que hoxe é a Facultade de Ciencias da Educación. Subimos bordeando o San Martiño Pinario observando as súas fachadas, saímos pola rúa de Xerusalén, antiga xudería. Baixamos pola Acibechería até o Obradoiro, onde entramos no pazo de Xelmírez e repasamos quen fora este personaxe. Estudamos a fachada e a historia do Hostal dos Reis Católicos e dende alí divisamos a rúa das Hortas, onde estaría a casa chea de gatos do pai de Uxío, e que dende a morte deste Uxío debía coidar.
Vistamos o arquivo da catedral, cos permisos correspondentes e sen tentar facernos pasar polos sobriños de ninguén, como fixera Uxío na novela. Esta visita foi moi especial, vimos manuscritos do s. XV, libros moi grandes chamados tumbos, a copia facsímile do Códice Calixtino e a maior sopresa foi cando o noso guía nos abriu unha especie de mesa e descubrimos unhas escaleiras que baixaban ao arquivo musical, miúdos libros que había alí! Ao saír do arquivo catedralicio vimos con calma as Praterías e a praza da Quintana.
Despois veu a parte máis aventureira, tivemos que facer un percorrido sen profes seguindo as instruccións que viñan no noso cuestionario. Así, subindo pola rúa Xelmírez chegamos á praza de Cervantes, onde supostamente estaba o "Diario Galego", no que traballara Norberto Lobo, o pai de Uxío, ás ordes de don Anxo. Alí debíamos entrar na librería Couceiro e pedir o sobre secreto con novas instrucións. Co mapa que había no sobre poidemos chegar á praza de Mazarelos, pasando polo mercado de Abastos, e de alí continuamos até a Alameda para facer unha foto coas famosas Marías. O noso percorrido a soas remataba na praza do Toural, onde estaba a "Fábrica de chocolate" na que obteivemos a nosa "recompensa", que non podía ser outra que un corazón de chocolate.
Despois dun xeneroso descanso para xantar, collemos pola rúa do Vilar para visitar a Catedral. Primeiro vimos o interior do templo, comezando polo altar maior e as distintas capelas, entrando na Corticela e fixándonos as portas e reixas polas que Uxío podería entrar a ese soto subterráneo da catedral. Por desgraza non puidemos ver o Pórtico da Gloria, porque se está restaurando, pero vimos a Cripta do apóstolo, a porta Santa e até houbo que subiu a dárlle un abrazo a Santiago. Tamén comprobamos que na catedral hai realmente un soto, a excavación arqueolóxica na que se atoparon as catacumbas.
Xa para rematar a nosa xornada, subimos ás cubertas da catedral, tratando de descubrir o sitio por onde Uxío escalara para tentar coarse no arquivo. As vistas eran alucinantes e a nosa guía, Laura, explicounos de xeito moi ameno un montón de cousas sobre Santiago e a historia da catedral, moitas das cales xa viramos na clase. E con estas vistas de Santiago dende as alturas rematamos a nosa xornada que, aínda que para algúns foi moi cansa, serviunos para coñecer un pouco mellor Compostela e aprender moitas cousas da nosa historia que non sabiamos e decatarnos do rico que é o noso patrimonio cultural.

A ILLA DO TESOURO NA RADIO

Despois de moitas semanas de gravación, con vacacións e pontes polo medio, as rapazas e rapaces de reforzo de 2º B de ESO conseguiron rematar de gravar o programa nº 2 de Reforzando, unha adaptación radiofónica dos primeiros capítulos de A Illa do Tesouro de R. L. Stevenson.

Nela os cinco locutores tiveron que narrar e interpretar as voces de Jim Hawkins, á nai de Jim, ao doutor Livesey ao Fidalgo Trelawney, ao capitán Billy Bones e aos piratas Can Negro e cego Pew. Nesta primeira parte aínda non aparece en escena Jhon Silver, o pirata cunha soa perna que tanto teme o sinistro capitán Bones, sempre bébedo e ameazane na taberna do "Almirante Benbow".
O texto no que nos basemaos foi á versíon ao galego feita por Xavier alcalá e editada en Xerais. 

Velaí a nosa grabación. que tamén podes escoitar na nosa emisora Falamelide.

EU SON

...Maria del Mar Ferraces, de 2º C de ESO. Vivo nas Cazallas Castro, un campo moi bonito, no que hai unha igrexa que acaban de reformar este ano. A igrexa é moi grande e ten unha parte de arriba na que hai bancos e un balcón, abaixo hai máis bancos e está o altar. Ao lado da igrexa hai un lavadoiro no que agora non se pode lavar a roupa porque non ten auga.Hai dous lavadoiros máis na aldea, nos que si que se pode lavar. O cruceiro da parroquia é moi bonito. Antes estaba cerca do lavadoiro, pero foi trasladado á beira da pista, pegado ao meu prado. O novo solo do cruceiro é de pedra, con croios pequenos. Temos un campo da festa grande, no que quedaron arcos de igrexa. No verán celebramos a festa neste campo. A miña casa é grande e ten dúas plantas altas. Hai dúas casas pegadas á miña. No hórreo teño unha cadela chamada Laica. E teño unha corte onde dormen as vacas e os becerros. Tamén teño un can chamado Rex. Ao lado dos becerros teño 39 galiñas, porcos e coellos. Por ultimo teño unha corte para a potra, que se chama Palomita.

EU VIVO EN ....

O meu lugar favorito

Nunha aldea chamada Sobradelo, que pertence ao concello de Melide. Non é moi grande, pero gústame. As casas non estan moi afastadas unhas das outras. O meu lugar favorito cando estou triste ou necesito estar soa é a un prado no que hai unha pena ancha e alongada. Gústame ir alí porque pensas e falas soa, e o que mais me gusta é que te sentes libre, non hai ninguén que che diga isto está mal, isto está ben. Non
hai ninguén que te discrimine.

Nerea Loureio Gómez, S2B

EU VIVO EN...

O rio catasol

Zas de rei, unha parroquia de Melide con poucos habitantes. Hai bastantes árbores e montes, moito máis verde que asfalto. E hai bastantes animais polo monte. Todos os fins de semana vou traballar con meu pai para a aldea. Boto os becerros e despois boto as  vacas para o prado.No verán veñen moitos amigos e xogamos polo medio do monte e entre o millo.

Eu vivo en

Vivo nun piso en Melide, na zona do palacio de congresos, pero a rúa e a zona na que vivo non me gustan moito. Gústame moito máis o sitio no que paso os fins de semana. O que menos me gusta de Melide é vivir nun piso, a pesares de que o meu edificio ten un portal de pedra e o meu piso é bastante grande.

A min gústame vivir nunha casa como a da aldea, porque hai moito espazo, sempre hai algo que facer para entreterse e pódese ter animais. A miña casa está construída nunha finca. Cerca da miña aldea esta o pazo de Vilar de Ferreiros, tamén está o pantano de Porto de Mouros. Cando baixa o nivel da auga do pantano quedan á vista algunhas ruínas das aldeas que antes había, que foron deshabitadas e reconstruídas más arriba, porque a antiga aldea quedou asolagada polo pantano que se usa para obter enerxía eléctrica.

Adrián Couso, S2C



EU VIVO...

Eu vivo en Santa María de Melide, por onde pasa o Camiño de Santiago que vai dar a carreteira tamén Santiago. Por aquí pasan moitos peregrinos, aos que lles gusta moito o Cruceiro que temos no medio da rúa. Hai un señor encargado de abrir a igrexa para que a visiten os peregrinos a selar alí os seus papeis. Fóra da igrexa hai unha cuncha onde deixan as súas dedicatorias en recordo.
Aínda que teño amigos en Melide teño máis en Santa María.

Paula Barallobre Ayude 2ºC 

Cruceiro de Santa María de Melide

                        

Igrexia de Santa María de Melide

 

Eu vivo en ....

o mellor castiñeiro da aldea

Vilamor. Unha aldea do concello de Toques. Na miña aldea hai poucos rapaces. A casa onde vivo está onde a igrexa de Vilamor, tamén alí teño outra casa onde está o gando. Ao lado hai unha aldea que se chama O Souto onde adoito xogar con miña irmá e aí é tamén levo as miñas vacase e a miña besta. Alí hai un veciño un só. Na pista os rapaces facemos carreiras, no Souto entre dúas árbores fixemos un columpio. Hai dous meses construín unha casa nunha arbore, pero xa se desfixo. Unha aldea divertida porque ningén che  di nada.

Eu Son...

Eu son Noelia. Teño 13 anos e vivo en Toques na parroquia da Capela. Unha das cousas máis destacadas da Capela e a igrexa de San Antolín de Toques.

Vou en 2ºC, a nosa aula chámase O Bocelo, un monte situado en Toques, moi cerca de donde vivo eu. Para min, a clase que me tocou é encantadora, todos son boas persoas e divertidas. A miña casa é bastante grande, non e unha mansión, pero estase ben. Unha das partes que máis me gusta da miña casa e a miña habitación, porque podo estar sola o tempo que queira.

Non se me ocurre nada máis, espero que vos guste, moitos bicos, adeus.

Igrexa de San Antolín de Toques, A Capela.

 

 

EU SON

BALBINO. Un rapaz da aldea. Coma quen dis, un ninguén. E ademais, pobre. Porque da aldea tamén é Manolito, e non hai quen lle tusa, a pesares do que lle aconteceu por causa miña No verán ando descalzo. O pó quente dos camiños faime alancar. Magóanme as areas e nunca falta algunha brocha para espetárseme nos pés. Érgome con noite pecha, ás dúas ou tres da mañá, para ir co gando, restrebar ou xuntar monllos. Cando amañece xa me doi o lombo e as pernas. Pero o día comeza. Sede, sol, moxardos. No inverno, frío. Ganas de estar arreo ó pé do lume. Muíños apeados. Faladurías de neves e lobos. Os brazos son coma espeteiras para encolgar farrapos. Murnas, fridas, dedos sen tentos. ¡Qué saben desto os nenos da vila! Eles ignoran o que eu penso mentres boto ó corpo un gurrucho de caldo con broa. Ou o que sinto cando estou no monte pingando, aterecido, vendo por entre a chuvia un fantasma bretemoso en cada árbore. A aldea é unha mestura de lama e fume, onde os cans ouvean e a xente morre “cando está de Deus”, como di a madriña. Os rapaces somos tristes. Enredamos, corremos tras dos foguetes e ata rímos, pero somos tristes. Temos a pobreza e os trafegos da terra aniñados nos ollos.

Con estas palabras autodescríbese Balbino, o protagonista de Memorias dun neno labrego, un dos libros máis lidos da literatura galega, novela de Xosé Neira Vilas.
Limos e analizamos este texto nas clases de 2º de reforzo e comprobamos como en moi poucas liñas o autor é quen non só de debuxarnos os trazos fundamentais do seu protagonista, senón tamén de describir o seu medio, o lugar onde vive Balbino e a súa relación con el. Non é necesario que Neiras Vilas nos dea datas ou lugares concretos, con este breve texto abóndanos para saber que se trata dunha aldea galega do interior, dos tempos da  miseria nos que a xente andaba descalza, comía o xusto e traballaba como animais para poder sobrevivir.
Nós nin podemos nin pretendemos imitar a Neira Vilas, pero si que tomamos este texto como modelo para tentar unha pequena descripción do lugar no que vivimos e que sentimos por el.

RESUMO A VOLTA AO MUNDO EN 80 DIAS

Na clase de reforzo de 1º  C  de ESO estivemos a facer un resumo da Volta ao mundo en 80 días, novela de Xulio Verne, que limos na clase de lingua galega. Entre todos fixemos a seguinte presentación.

Resumo da Ilíada

Na clase de reforzo de 2º B de ESO estivemos lendo o libro La Ilíada y la odisea , de Marcia Williams, editado en Acanto. Despois de lelo fixemos un resumo e unha presentación que agora vos mostramos.

APRENDENDO A RESUMIR

Unha das cousas que máis nos custa na clase de reforzo é resumir textos ou os libros que lemos. Presentamos aquí unha pequena axuda coas pautas para aprender a facer un resumo, expoñer unha lectura en público e incluso dar unha opinión persoal.

POR FIN NA RADIO!!

Despois de varias semanas de traballo, conseguimos grabar un programa de radio en Falamelide, a emisora do IES de Melide. Neste primeiro traballo, que se titula de xeito pouco orixinal "Reforzando",quixemos poñer nas ondas parte do que traballo que facemos na clase: ler,entender e escribir. Primeiro limos a coñecida fábula de Esopo A cigarra e a formiga nas versións do propio Esopo, en prosa e moi breve, e Samaniego, en verso e algo máis longa. Logo limos a historia Frederick, de Leo Lionni, editada en Kalandraka, e atopamos moitas semellanzas e algunha diferenza entre ámbalas dúas historias. Escribir o guión levounos algo de tempo, foi un traballo en equipo que fixemos en Google Drive, que moitos de nós usabamos por primeira vez. Despois veu a fase de gravación, non conseguimos arrancar até que David, o profe de música, botounos unha man e conseguimos entender o funcionamento de todos (ou case todos) os aparatos da radio. E despois veña a a grabar unha e outra vez, intentando non confundirnos, nin reirnos... E xa non vos explicamos máis porque é mellor que escoitedes o noso programa. (Que non será o último! agardamos...)