EU VIVO EN...

O rio catasol

Zas de rei, unha parroquia de Melide con poucos habitantes. Hai bastantes árbores e montes, moito máis verde que asfalto. E hai bastantes animais polo monte. Todos os fins de semana vou traballar con meu pai para a aldea. Boto os becerros e despois boto as  vacas para o prado.No verán veñen moitos amigos e xogamos polo medio do monte e entre o millo.

Eu vivo en

Vivo nun piso en Melide, na zona do palacio de congresos, pero a rúa e a zona na que vivo non me gustan moito. Gústame moito máis o sitio no que paso os fins de semana. O que menos me gusta de Melide é vivir nun piso, a pesares de que o meu edificio ten un portal de pedra e o meu piso é bastante grande.

A min gústame vivir nunha casa como a da aldea, porque hai moito espazo, sempre hai algo que facer para entreterse e pódese ter animais. A miña casa está construída nunha finca. Cerca da miña aldea esta o pazo de Vilar de Ferreiros, tamén está o pantano de Porto de Mouros. Cando baixa o nivel da auga do pantano quedan á vista algunhas ruínas das aldeas que antes había, que foron deshabitadas e reconstruídas más arriba, porque a antiga aldea quedou asolagada polo pantano que se usa para obter enerxía eléctrica.

Adrián Couso, S2C



EU VIVO...

Eu vivo en Santa María de Melide, por onde pasa o Camiño de Santiago que vai dar a carreteira tamén Santiago. Por aquí pasan moitos peregrinos, aos que lles gusta moito o Cruceiro que temos no medio da rúa. Hai un señor encargado de abrir a igrexa para que a visiten os peregrinos a selar alí os seus papeis. Fóra da igrexa hai unha cuncha onde deixan as súas dedicatorias en recordo.
Aínda que teño amigos en Melide teño máis en Santa María.

Paula Barallobre Ayude 2ºC 

Cruceiro de Santa María de Melide

                        

Igrexia de Santa María de Melide

 

Eu vivo en ....

o mellor castiñeiro da aldea

Vilamor. Unha aldea do concello de Toques. Na miña aldea hai poucos rapaces. A casa onde vivo está onde a igrexa de Vilamor, tamén alí teño outra casa onde está o gando. Ao lado hai unha aldea que se chama O Souto onde adoito xogar con miña irmá e aí é tamén levo as miñas vacase e a miña besta. Alí hai un veciño un só. Na pista os rapaces facemos carreiras, no Souto entre dúas árbores fixemos un columpio. Hai dous meses construín unha casa nunha arbore, pero xa se desfixo. Unha aldea divertida porque ningén che  di nada.

Eu Son...

Eu son Noelia. Teño 13 anos e vivo en Toques na parroquia da Capela. Unha das cousas máis destacadas da Capela e a igrexa de San Antolín de Toques.

Vou en 2ºC, a nosa aula chámase O Bocelo, un monte situado en Toques, moi cerca de donde vivo eu. Para min, a clase que me tocou é encantadora, todos son boas persoas e divertidas. A miña casa é bastante grande, non e unha mansión, pero estase ben. Unha das partes que máis me gusta da miña casa e a miña habitación, porque podo estar sola o tempo que queira.

Non se me ocurre nada máis, espero que vos guste, moitos bicos, adeus.

Igrexa de San Antolín de Toques, A Capela.

 

 

EU SON

BALBINO. Un rapaz da aldea. Coma quen dis, un ninguén. E ademais, pobre. Porque da aldea tamén é Manolito, e non hai quen lle tusa, a pesares do que lle aconteceu por causa miña No verán ando descalzo. O pó quente dos camiños faime alancar. Magóanme as areas e nunca falta algunha brocha para espetárseme nos pés. Érgome con noite pecha, ás dúas ou tres da mañá, para ir co gando, restrebar ou xuntar monllos. Cando amañece xa me doi o lombo e as pernas. Pero o día comeza. Sede, sol, moxardos. No inverno, frío. Ganas de estar arreo ó pé do lume. Muíños apeados. Faladurías de neves e lobos. Os brazos son coma espeteiras para encolgar farrapos. Murnas, fridas, dedos sen tentos. ¡Qué saben desto os nenos da vila! Eles ignoran o que eu penso mentres boto ó corpo un gurrucho de caldo con broa. Ou o que sinto cando estou no monte pingando, aterecido, vendo por entre a chuvia un fantasma bretemoso en cada árbore. A aldea é unha mestura de lama e fume, onde os cans ouvean e a xente morre “cando está de Deus”, como di a madriña. Os rapaces somos tristes. Enredamos, corremos tras dos foguetes e ata rímos, pero somos tristes. Temos a pobreza e os trafegos da terra aniñados nos ollos.

Con estas palabras autodescríbese Balbino, o protagonista de Memorias dun neno labrego, un dos libros máis lidos da literatura galega, novela de Xosé Neira Vilas.
Limos e analizamos este texto nas clases de 2º de reforzo e comprobamos como en moi poucas liñas o autor é quen non só de debuxarnos os trazos fundamentais do seu protagonista, senón tamén de describir o seu medio, o lugar onde vive Balbino e a súa relación con el. Non é necesario que Neiras Vilas nos dea datas ou lugares concretos, con este breve texto abóndanos para saber que se trata dunha aldea galega do interior, dos tempos da  miseria nos que a xente andaba descalza, comía o xusto e traballaba como animais para poder sobrevivir.
Nós nin podemos nin pretendemos imitar a Neira Vilas, pero si que tomamos este texto como modelo para tentar unha pequena descripción do lugar no que vivimos e que sentimos por el.

RESUMO A VOLTA AO MUNDO EN 80 DIAS

Na clase de reforzo de 1º  C  de ESO estivemos a facer un resumo da Volta ao mundo en 80 días, novela de Xulio Verne, que limos na clase de lingua galega. Entre todos fixemos a seguinte presentación.

Resumo da Ilíada

Na clase de reforzo de 2º B de ESO estivemos lendo o libro La Ilíada y la odisea , de Marcia Williams, editado en Acanto. Despois de lelo fixemos un resumo e unha presentación que agora vos mostramos.

APRENDENDO A RESUMIR

Unha das cousas que máis nos custa na clase de reforzo é resumir textos ou os libros que lemos. Presentamos aquí unha pequena axuda coas pautas para aprender a facer un resumo, expoñer unha lectura en público e incluso dar unha opinión persoal.

POR FIN NA RADIO!!

Despois de varias semanas de traballo, conseguimos grabar un programa de radio en Falamelide, a emisora do IES de Melide. Neste primeiro traballo, que se titula de xeito pouco orixinal "Reforzando",quixemos poñer nas ondas parte do que traballo que facemos na clase: ler,entender e escribir. Primeiro limos a coñecida fábula de Esopo A cigarra e a formiga nas versións do propio Esopo, en prosa e moi breve, e Samaniego, en verso e algo máis longa. Logo limos a historia Frederick, de Leo Lionni, editada en Kalandraka, e atopamos moitas semellanzas e algunha diferenza entre ámbalas dúas historias. Escribir o guión levounos algo de tempo, foi un traballo en equipo que fixemos en Google Drive, que moitos de nós usabamos por primeira vez. Despois veu a fase de gravación, non conseguimos arrancar até que David, o profe de música, botounos unha man e conseguimos entender o funcionamento de todos (ou case todos) os aparatos da radio. E despois veña a a grabar unha e outra vez, intentando non confundirnos, nin reirnos... E xa non vos explicamos máis porque é mellor que escoitedes o noso programa. (Que non será o último! agardamos...)

VINGANZA TERRIBLE

Na aula de reforzo de 2º limos unha nova no xornal El País na que se vía esta imaxe. No artigo, que podes ler aquí, refíresenos que seis palestinos acusados de colaborar con Israel foron asasinados e arrastrados polas rúas dun barrio de Gaza. Este acto de vinganza parécenos terrible e recórdanos aquel outro de Aquiles con Héctor, cantado polo poeta Homero na Ilíada. Como é posible que os homes sigamos facendo as mesmas brutalidades que hai 3000 anos?. O progreso é matar e humillar a un home arrastrando o seu cadáver con motos en vez de cabalos?

Muerte de Héctor

La imagen del periódico me recuerda a esta otra que corresponde a la muerte de Héctor, como venganza de Aquiles por matar a su amigo Patroclo. La lucha entre Héctor y Aquiles fué brutal. En lo alto de una torre estaba la familia de Héctor, su mujer incluída, viendo como Aquiles venía furioso en su cuádriga en busca de venganza. Despues de matar a Héctor, Aquiles ató el cadáver a su carro y lo arrastró varias veces alrededor de las murallas de Troya para que lo viesen todos.

Á lus do candil

A pasada semana, en vésperas do día de difuntos ou Samaín, limos na clase de reforzo de 2º B un par de historias de medo. Eran contos de mortos e aparecidos, sacados do libro A lus do Candil do escritor lugués Anxel Fole. Nos tempos dos nosos avós e bisavós, cando non había luz eléctrica, ao chegar esta época do ano, cos días tan curtos, había máis tempo de lecer. Daquela ao non haber luz non había tampouco tele, nin moito menos internet, móbiles e todo o demais. Non había libros tampouco, polo que a xente púñase a carón do lume en casas ou tabernas e contaba contos a lus do candil.
Pois así fixemos nós a semana pasada, só que en vez de candil, acendimos velas para dar máis ambientación. Os contos gustáronnos e en breve imos facer un programa de radio con eles e engadiremos aquí a ligazón.

PRESENTÁMONOS

Somos un grupo de rapazas e rapazas de aulas de reforzo de 1º e 2º de ESO do IES Melide. De entrada cústanos ler, a moitos de nós non nos gustan os libros, e  tampouco se nós da moito escribir. Creamos este espazo para animarnos un pouco máis a traballar e poder compartir o facemos na aula, escribir o que lemos o ler o que escriben os outros. Tamén iremos aprendendo cousas e deixaremos ligazósn de cousas que nos interesen o de outras cousas que fagamos fora do blog, como programas de radio, algún vídeo....
Somos poucos en clase e iso permítenos traballar mellor en equipo.